Қосу (Қоғамдық) Қосу (Жеке)
Өмір

Біреу маған от жақ деп қылды бұйрық,
Жағайын деп ұмтылдым, көңіл жүйрік.
От жаққалы жатқаным –бір үлкен үй,
Отын жиып қойыпты талай күндік.

Шақпақ шағып жібердім, қуға түсті,
Тұтандырып алуым болды күшті.
Қызыл өңеш болғанда азар жанып,
Соған шейін асығып, ішім пысты.

Отқа әкеліп отынды салып еді,
Жалын шығып лапылдап жанып еді.
Үй жылынса, қайтейін, залал да көп,
Жалын барып талайды шалып еді.

Жалын кетіп, аздан соң шоқ болды құр,
Отын бітті, үрсем де жана алмай тұр.
Жалынды оттай жайнаған, қайран, өмір,
Шоқ сөнген соң қап-қара болды көмір.

Yш-ақ түрлi өмiр бар: бәрi де – мас,
Бiр рәуiштi болады шал менен жас.
Ең керектi дегенiң – ортаншы өмiр,
Түгел қолың жетпейтiн бiр жанталас.

Қапы өткiзбе сол кездiң бiр сағатын,
Өкiнiшi қалмайды, кетсе ағатың.
Күнi-түнi дей көpмe, ғылым iзде,
Қалсын десең артыңда адам атың.

Өмiрдiң басы – бала, ортасы – адам,
Қартайып, шал болған соң кеттi шамаң.
Мақтап жүрген өмiрiң осы болса,
Үш-ақ ауыз өлеңмен болды тамам.
Өмірдің ұнап ойынын...

Өмiрдiң ұнап ойынын,
Шатыраш ойнап жүрмiн шат.
Жер ашып тұр қойынын:
«Кел жылдам,– деп,– көрге жат!»

Сен мерзiмсiң, мен жаяу,
Қайтып ұтам, ойбай-ау,
Төрге барсам мен таяу,
Қылмас па екем ханды мат?

Аяңдап жүрiп төр алдым,
Мен де мерзiм бола алдым,
Тiршiлiктен ояндым,
Сайра, тiлiм, жорғалат.

Ұқтырмасам нұрыңды,
Түсiрмесем түрiңдi,
Аша алмасам сырыңды,
Аузымды ашам, тiлiмдi ат.

Айқын нұрды көрмесем,
Айтқаныңа ермесем,
Жолыңда жанды бермесем,
Көрiнбей маған күнше бат.

Ұстатпасам бiлегiм,
Сен болмасаң тiлегiм,
Бас ұрмаса жүрегiм,
Өлтiр, қаным сорғалат.

Тұла бойымды уытта,
Жанымды өрте суырт та,
Маңайыңа жуытпа,
Жүрегiмде болса тат.

Сен – патcасың, мен – кедей,
Кетпе құлыңды елемей.
Өлейiн бе үндемей,
Жан шығарда айтпай дат.

Болып едiм ой құлы,
Ойым кездi бiр жылы,
Кезген ойым арқылы,
Жүрегiме жаздың хат.

Баспасам да iзiңдi,
Сезбесем де сырыңды,
Көрмесем де жүзiңдi,
Тидi бiзге аманат.

Жазған Хаттың сырымен,
Жарқыраған нұрымен,
Тазарып жүрек кiрiнен,
Қайғыдан басым болды азат.
Достарыңызбен бөлісіңіз